Wil je met mij trouwen ?

Soms heb ik wel eens van die merkwaardige gedachtekronkels. Ik weet het, het moet een afwijking zijn. Maar, het is niet anders. En ik heb er mee leren leven en ik moet bekennen: het is toch wel leuk.

Ik heb eens een tijdje allerlei willekeurige vrouwen gevraagd om eens “olala” uit te spreken. Een vermakelijke en boeiende belevenis, die over het algemeen leuke reacties opleverden. Dit keer overviel mij het idee om zomaar eens aan allerlei dames te vragen of ze met mij zouden willen trouwen. Een interessante gedachte om dat gewoon eens te doen. De vraag is helemaal niet relevant, want ik ben getrouwd. Het gaat mij meer om de reacties. Zeker van de mensen, die weten dat ik getrouwd ben. Misschien zouden die eerder ja zeggen, omdat ze weten dat het, zeer waarschijnlijk, toch niet zal gebeuren. Maar misschien zeggen ze ook wel nee, om loyaal te lijken aan mijn vrouw. 

Maar misschien is het ook wel beter dat ik helemaal niet weet of er  nog iemand is die met mij zouden willen trouwen. Je weet maar nooit. Toch ?

En wat nu als ik er achter zou komen dat er echt helemaal niemand met mij meer zou willen trouwen. Die gedachte is toch ook wel weer frustrerend, en ook al weet ik niet of ik nog ooit met iemand zou willen trouwen, dan zou mij dat toch zeer verdrietig stemmen. En daar sta je dan met je goede gedrag. 

Het lijkt me dus uiteindelijk toch beter om het nu maar niet te vragen zolang het niet nodig is. Het juiste antwoord krijg je toch (nog) niet.


Peter Tersteeg

Diner voor twee

Als gekieteld tot in haar merg genoot zij, met fraai geveinsde verrukking, van de fantasie van smaken die ik haar bereid had. Mon menu surprise; een speciaal voor haar samengesteld, tongstrelend triootje van gemalen schaamluizen, in eigen lichaamsvet gebakken roerei en trans-sexuele garnalen. Op geraffineerde wijze gecombineerd met een bedje van ottolieten van de zeeraaf. Oh lala, mompelde zij zachtjes voor zich heen, terwijl haar zachte lippen bezit namen van de flamouche au poire.Mijn vermoedelijke maitresse, zo prachtig, zo prachtig mooi, wil ik haar beleven. Zelfs haar naam is onzeglijk mooi.

Zo ingetogen sensueel genoot zij van het heimweevoedsel, dat ik prompt weer verliefd werd op haar. Haar volmaakte schoonheid. Zelfs haar  schaduw kan mij verblinden. Een waarlijk groots  genoegen te mogen aanschouwen dat mijn lief, zo zielsverrukkelijk teder en vol maatgevoel, geniet van mijn eenvoudige doch voedzame nagerecht: energie-besparende havermout, cake met eigengemaakte tabaksfluim, zacht verzuurde pulp en een eenvoudige moorkopf van chocolala. 
Een geslaagd diner, mede dankzij haar liefdevolle betutteling volgens de laatste inzichten.

Elke dag vier ik mijn Groote Liefde voor haar.  The unbearable brightness of her being. Het leven is prachtig; wellicht word ik tachtig. Met allure. Olala, ma chérie. Een bodemloze belofte. Leef je droom en het komt allemaal goed.

Peter Tersteeg

Plaatsvervangende schaamte

Er was eens een bedrijf dat heel erg slecht ging. Bij voortduring moest aan de aandeelhouders gevraagd worden of zij alsjeblieft nog bereid waren om wat geld bij te storten, zodat het bedrijf nog kon blijven voortbestaan.
 
Op een woensdagmiddag om 14.10 u was de directeur van het noodlijdende bedrijf met de pet in de hand weer eens op bezoek bij een aandeelhouder die toevallig zijn kantoor aan de overkant had. Vanuit diens kantoor zag de directeur zo’n 15 medewerkers van het noodlijdende bedrijf staan roken, kennelijk in druk overleg over het te voeren beleid. De aandeelhouder hield beleefd zijn mond. De directeur schaamde zich.
 
Weet u waarom ?

Peter Tersteeg

 

De IQ geleerden

Soms verbaas ik mij - in alle mij zo kenmerkende bescheidenheid - over het gemak waarmee alpha georiënteerde onderzoekers intelligentietesten menen te moeten interpreteren. Zo maakte mijn dochter bij een onderzoek van de Rijks Psychologische Dienst mee dat een onderzoek naar haar intellectuele vaardigheden mee dat het onderzoek uitwees dat zij niet in staat was om een academische studie af te ronden. Een interessant gegeven temeer daar zij inmiddels al twee academische studies had afgerond: bedrijfskunde en sinologie. Dat er iets niet klopte (aan de test) drong niet door tot de geleerden.  

Zelf heb ik in het verre verleden ook eens iets dergelijks meegemaakt. Mij werd gevraag te antwoorden op het raadsel " koe staat tot berg, als muts staat tot ......" de referentiegroep van 300.000 soortgenoten blijkt daar een standaard antwoord op te geven. Ik bleek evenwel een ander antwoord te hebben en had het volgens de onderzoeker dus helemaal fout. Toen ik hem vroeg wat er dan fout was aan mijn antwoord werd de goede man zelfs boos. En dat terwijl er wel degelijk een logica in mijn antwoord zat, ook al weet ik nu niet meer wat de vraag precies was en mijn antwoord daarop. Ik zou als onderzoeker juist concluderen dat er sprake was met een creatieve geest die buiten de geijkte patronen denkt. Dat past echter niet in het onderzoekssjabloon.  Uiteindelijk gaat het kennelijk om het vooraf opgestelde referentiekader.

Als de vraagt komt welk getal niet in de rij 1, 2, 4, 8, 15, 16 past wordt je geacht 15 te antwoorden. Als ik het antwoord 16 geef is dat helemaal fout. Maar wat als nu blijkt dat 16 het menu met bami is en alle andere nummers de menu's met nasi zijn, heb ik het dan nog helemaal fout? Ik dacht het toch niet.

Inmiddels heb ik geleerd dat de werkelijkheid niet veelal niet in de regels past. Soms vermakelijk maar soms ook heel vermoeiend om zaken niet echt mis te laten lopen.   Hoe dan ook, ik was nergens geschikt voor, maar de werkelijkheid heeft – gelukkig - bepaald anders uitgepakt. Maar misschien komt dat wel omdat ik - niet verder vertellen - eigenlijk helemaal niets kan. Maar daar wel heel erg goed in ben. Het is maar net met wie je het vergelijkt. 


Peter Tersteeg

Adviseurs in relatiebeëindiging.

Na het succes van Driving Brains  heb ik een nieuw gat in de markt ontdekt. Het adviseren van mensen die hun relatie willen beëindigen. Huwelijksrelaties, liefdesrelaties of wat dies meer zij. In de loop der jaren heb ik namelijk enige ervaring opgedaan met het ontbinden van arbeidsovereenkomsten. Een veelal pijnlijk, doch noodzakelijk proces. In het kader van het denken over de strategische diversificatie van mijn activiteiten werd ik op het briljante idee gebracht mij om die kennis aan te wenden om ook eens andersoortige relaties te beëindigen. Zeker ook passend bij mijn overige werkzaamheden op het terrein van imagotransplantaties en perceptiemanagement.

Ik zoek er nog een mooie term voor in de sfeer van “adviseurs in ....” maar daar ben ik nog niet helemaal uit. “Adviseurs in Relatie Ontbinding” klinkt nogal luguber, maar daar vind ik nog wel wat op. Exit Coaching misschien? Qua imago moet het passen bij mooi geschept papier en afgedrukt in kleine gouden letters. Zoals het dure adviseurs betaamt.

Maar stelt u zich eens welke een gigantisch marktpotentieel zich opent indien ik mij ga begeven op de markt met betrekking tot het beëindigen van relaties. Vooralsnog op mijn brommer, spoed ik mij voor mijn opdrachtgevers naar hun partners om hun relatie te beëindigen. Geweldig als ik namens mijn opdrachtgevers een brief voor mag lezen aan een voormalig geliefde dat het over en uit is. Hartverscheurende taferelen. Woede, wanhoop en frustratie. Net als bij ontslag. Natuurlijk loop ik risico dat ik ook de klappen op moet vangen, maar daar is het tarief ook naar. Op kosten van de opdrachtgever kunnen wij ook nazorg leveren aan de afgewezen partner. Wel zo chique, en toch ook weer een interessant marktperspectief voor ons.

En wat dacht u van al die mensen die niet durven te kappen en dus geholpen moeten worden tegen een fors tarief. Van de nood een deugd maken.

Overigens kom ik voor de verdere ontwikkeling van de markt graag in contact met een creatieve marketing manager. Een doorgewinterde kenner van de (internationale) markt van relatiebeëindiging die met een bewezen no nonsense aanpak in staat is nieuwe concepten in de markt neer te zetten. Concepten in de sfeer van “ laat u partner kaartlezen, gaat altijd mis” of “laten we samen behangen, succes verzekerd” of “geef een boek over de perfecte partner, stof tot nadenken”.

Mocht u belangstelling hebben voor een nader oriënterend gesprek over onze dienstverlening dan weet u ons vast wel te vinden via opperhond@ondankbare-hond.nl
Discretie verzekerd.

Peter Tersteeg

lees meer: http://www.driving-brains.nl


 

Bah, klanten !

Er was eens een gerenommeerd opleidingsinstituut dat opleidingsmateriaal vervaardigde en dat erg veel last had van zijn klanten. De klanten hadden namelijk af en toe de euvele moed om dingen te willen die volgens het opleidingsinstituut helemaal niet konden. Althans niet in de beperkte tijd die zij daar voor kregen. Alle medewerkers hadden het al zó druk, dat ze er niet aan toe kwamen om ook nog werk te doen voor de grootste opdrachtgever. Dat de concurrent zei dat allemaal wel te kunnen, kon natuurlijk niet waar zijn. Het opleidingsinstituut snapte dan ook niet dat de klant daar mee in zee wilde gaan. Zij waren toch de beste ! De klant kon maar beter wachten tot het opleidingsinstituut ook eindelijk zo ver zou zijn om te kunnen leveren. Op zijn vroegst over een jaar.

Als u weet dat er een opdracht van enkele miljoenen bij de grootste klant van af hangt. En als u weet dat het opleidingsinstituut de opdracht heel hard nodig heeft om te overleven. Wat zou u dan gaan vertellen als u directeur was van dat opleidingsinstituut en u moest een presentatie houden bij uw grootste klant ?


Peter Tersteeg

Cadillac

Vele jaren heb ik het genoegen gehad in een Cadillac te rijden. Het vlaggenschip van GM; een zeer comfortabel automobiel.  Het aardige aan Cadillac is ook de bijzondere geschiedenis die verbonden is aan het Cadillac embleem, afkomstig van het wapen van een willekeurige familie uit een klein Frans dorpje.

In de zeventiende eeuw meldde zich in Parijs ene Antoine Laumet, afkomstig uit de buurt van Toulouse, aan voor militaire dienst. Hij noemde zich Antoine de la Moth omdat hij  die laatste naam chiquer vond. Temeer daar het een adellijke naam suggereerde en dit de weg opende naar hogere rangen. Later voegde hij nog ‘Cadillac’ toe aan zijn naam, die daarmee zwieriger en indrukwekkender werd.

Om je een mooiere naam aan te meten was in Frankrijk in die tijd gewoon. Om je zelf titels toe te kennen was iets anders. Maar Antoine vond het allemaal wel prima en eigende zich en passant ook de titel ‘sieur’ (Franse landjonker) toe, inclusief het familiewapen van de familie Esparbes de Lussau uit Bardiques. In het verre parijs werd dat allemaal toch niet gecontroleerd.

Antoine ging nu verder door het leven als Sieur de la Mothe Cadillac in welke hoedanigheid het hem lukte om zich te verkopen als luitenant en te vertrekken naar de Nieuwe Wereld: het Franse gebied rond Quebec. Hij maakte promotie en werd als kapitein met een verkenningseenheid westwaarts gestuurd om het Franse gebied uit te breiden.

In 1701 kwam zijn eenheid aan in een engte tussen twee meren waar zij provisorisch fort bouwden dat zij de naam Ville d’Etroit (stad aan de engte) gaven. En dat werd later Detroit.

Later werd Sieur de la Mothe Cadillac beschouwd als de oprichter van Detroit en zijn naam kreeg algemene bekendheid toen in 1901 het 200-jarig bestaan van de stad gevierd werd. Vandaar dat de Detroit Automobile Company in 1902 zich liet omdopen in Cadillac Motor Car Company. Enkele jaren eigende het bedrijf zich ook weer het familiewapen toe: vier centrale vlakken waarvan twee met drie heraldische vogels.

En voor de liefhebber, er zijn in Frankrijk wijnen te vinden van het huis Cadillac. 

 

Peter Tersteeg

 

Heeft u ook zo'n haast ?

Haast. Een merkwaardig fenomeen. We zijn er allemaal mee bezig. We hebben altijd haast. En degenen, die geen haast hebben zijn vreemd en horen er eigenlijk niet bij. Haasten om op tijd te zijn in plaats van iets eerder weg gaan.  Haasten om groot te worden in plaats van te genieten van je jeugd. Haasten om carrière te maken om er dan achter te komen dat dat ook niet alles is.  Haasten om niet oud te worden. Haasten, haasten en nog eens haasten. Begrijp me goed, ik heb er zelf ook altijd aan meegedaan en doe het nog. Hoewel toch iets minder omdat ik er achter ben gekomen dat we ons eigenlijk allemaal naar ons einde toe haasten. En ongemerkt hebben we daar zoveel haast bij dat de werkelijkheid heel snel voorbij schiet. En ineens kijk je op en zie je dat de toekomst al voor een heel groot deel achter je ligt. Zonder dat je het in al die haast gemerkt hebt. Eigenlijk wel jammer.

Maar stel je nu eens voor dat je vanaf een grote afstand al dat gehaast op aarde kunt gadeslaan. Stel dat je God was en dat allemaal zo op een afstandje kon gadeslaan en overzien. Dan zou je een soort mierenhoop zien krioelen van allerlei figuren die constant bezig zijn om zich naar hun einde toe te haasten. Je zou je voor kunnen stellen dat je mensen heel gehaast uit Brazilië ziet vertrekken om het vliegtuig naar Amsterdam te kunnen halen. Daar aangekomen haasten de mensen zich naar een taxi om naar hun hotel gebracht te worden. Diezelfde dag zie je ook een man die te laat is opgestaan, maar toch nog op tijd op zijn werk wil zijn. Hij haast zich in zijn auto naar Amsterdam. En wat gebeurt: hij rijdt een taxi met twee Brazilianen aan. De volgende dag staat in de krant dat er in Amsterdam een ernstig ongeluk heeft plaatsgevonden waarbij drie doden te betreuren zijn.

En zo haast iedereen zich naar zijn einde. Een einde dat te snel komt. Misschien is het toch wel beter om iets minder gehaast te zijn en meer te genieten van het nu. En misschien helpt dit verhaal er een beetje bij om de relativiteit van het haasten in te zien. Ik weet het ook niet, maar misschien moet ik wel het advies geven dat je je moet gaan haasten om te onthaasten. Voor mij ook iets gemakkelijker als ik de patronen van bovenaf in de gaten moet houden.

 

Peter Tersteeg

Bloemetjesgordijn

In ieders leven gebeuren leuke, maar ook minder leuke dingen. De balans daarin is niet te voorspellen en het overkomt je. Zolang het goed gaat, is dat geen probleem en heb je reden om tevreden te zijn, ook al wordt dat wel eens vergeten. Het wordt anders als het minder goed gaat en je geconfronteerd wordt met grote problemen.  

Ondanks die problemen is het wellicht zinvol om en onderscheid te maken in problemen die je wel kunt oplossen en problemen die je niet kunt oplossen. Een levensbedreigende ziekte is veelal onoplosbaar en dan zul je dat, op de een of andere manier, moeten ondergaan. Maar te veel en te vaak worden problemen toegeschreven aan die grote enge buitenwereld. Anderen hebben het dan altijd gedaan. Het leven is niet eerlijk, wordt er dan geroepen. Maar wie heeft er eigenlijk gezegd dat het leven eerlijk is ? Het overkomt je allemaal maar, denk je dan, en daar voel je je dan het slachtoffer van. Maar heb je je dan echt wel eens afgevraagd hoe het komt dat het jou allemaal zo maar lijkt te overkomen. Zou de oorzaak toch niet ergens bij jezelf liggen ? Misschien heb je de signalen gemist of genegeerd. Of te lang gewacht om je lot in eigen hand te nemen. Want ja, beslissingen nemen over je eigen leven is soms wel eens moeilijk. 


Realiseer je, dat als je valt niet altijd een ander dat gedaan heeft. Geef niet altijd anderen de schuld. Je doet het zelf. Vallen is niet erg, als je maar weer op staat. En naarmate je je minder het slachtoffer voelt van de vervelende dingen in je leven, ben je beter in staat om weer op te staan en verder te gaan.
 


Het leven is een feest, maar je moet wel zelf de slingers ophangen. Het  leven biedt volop kansen. Meestal worden die kansen dan wel gedefinieerd in termen van geld en materiële welvaart. Maar vooruit, zo lang je nog geld kunt verdienen met het schrijven van een lied over een bloemetjesgordijn, mogen we er toch wel van uit gaan dat het leven ons volop kansen biedt. Elke dag weer.

Een aardig boekje over dit onderwerp is "Who moved my cheese ?" van Spencer Johnson. Een amusant verhaal hoe je met veranderingen in je werk en in je leven moet omgaan. 




Peter Tersteeg

Chinese strategemen

Strategemen: eeuwenoude listen die in China worden gebruikt om te overleven. Het verzinnen van een list in de vorm van een kunst om de omstandigheden zodanig te beïnvloeden dat ze zich in je voordeel ontwikkelen. In het hedendaagse China genieten de strategemen nog steeds algemene bekendheid en zijn veelal te herkennen zowel in de Chinese buitenlandse politiek als in het zakenleven. 

Evenzo is nog steeds populair “De kunst van het oorlog voeren”: het standaardwerk over militaire strategieën, rond 500 voor Christus geschreven door de Chinese generaal Sun Tsu. 

Gewapend met deze kennis bereid China zich voor om een leidende positie op het wereldtoneel in te nemen. Een ontwikkeling die ten koste zal gaan van de positie van de Verenigde Staten. Een ontwikkeling die gedomineerd zal worden door een verschuiving in de economische macht. De opbouw van een militaire macht zal daarbij plaatsvinden om de strategische belangen van China op mondiale schaal te kunnen beschermen. Maar het wellicht speelt ook een rol de strategeme van “de tijger van de berg naar de vlakte lokken”: de aandacht afleiden van de werkelijke strategie. Een door China opnieuw aangezette, kostbare wapenwedloop kan in de Verenigde Staten de beschikbare middelen voor economische expansie beperken en daardoor de positie van China versterken.

We hebben al enkele voorbeelden gezien van de economische “oorlog” waar China’ haar valutareserves inzet om traditionele westerse industrieën over te nemen. De overname van Volvo is daar het laatste voorbeeld van. 

Al met al wordt het een interessante “oorlog” waarin de traditionele kunst van het oorlog voeren volgens de tradities van Sun Tzu nog verder verfijnd zal worden. Een oorlog waar Europa per definitie niet het slachtoffer van hoeft te worden. Immers Europa kan ook profiteren van een gezonde Chinese economie, zoals Europa ook jarenlang geprofiteerd heeft van een gezonde Amerikaanse economie.

Peter Tersteeg

* het boek "Strategemen" van Harold von Senger is in deze ten zeerste aanbevolen.

Als u ons niet had.....

Na het onverwachte en plotselinge succes van onze formule “consultancy on wheels” (www.driving-brains.nl) hebben wij een nieuw gat in de markt ontdekt: het vergrijsde gat. Wij hebben namelijk een product ontwikkeld, speciaal gericht op de oudere alleenstaande mede- mens. Als u ons niet had ! Ouderen die, na jarenlange noeste arbeid, door de heden- daagse verzorgingsstaat in de steek gelaten worden. In de steek gelaten door een onbetrouwbare overheid. In de steek gelaten vanwege een veranderende moraal. Ouderen die opgeborgen worden en wegkwijnen in een verzorgingstehuis, waar zij volledig afhankelijk zijn van de nukken van het verzorgend personeel. Ouderen die hun individuele vrijheid moeten opgeven. Ouderen die onder erbarmelijke omstandigheden moeten leven. Ouderen, die dit niet verdienen. Schandalig ! Het zou niet moeten mogen.

Maar, wij bieden met onze unieke formule een oplossing. Na jarenlang onderzoek zijn wij tot het inzicht gekomen dat wij deze verwaarloosde ouderen, opgeborgen in de spelonken van onze maatschappij, kunnen helpen. Een geweldig vooruitzicht voor de ouderen die dachten te zijn afgeschreven. Met onze unieke formule komt hun geweldige potentieel aan ervaring en deskundigheid weer volledig tot zijn recht. Een revival, en dat niet alleen van de fittest. Iedereen kan meedoen. Een programma, individueel afgestemd op onze gewaardeerde cliënt. En dat tegen een AOW vriendelijk tarief. Met gegarandeerd succes. Via een omweg toch nog gebruik maken van de middelen, die fatsoenlijke verzorgingsstaat rechtstreeks aan haar ingezetenen zou moeten betalen. Onze successen uit het verleden zijn namelijk wel degelijk een garantie voor de toekomst. U zult er van opkijken !

Nu zult u zich afvragen: wat is dit wonderproduct dan wel ? Wij leggen het u uit. U wordt namelijk getraind om een bank te overvallen. Een grote bank, een kleiner filiaal in uw woonplaats, een bank in het buitenland (tegen meerprijs). Geheel naar eigen keuze. Wij trainen u optimaal, geheel afgestemd op uw eigen ideeën en wensen. Alle daarvoor benodigde hulpmiddelen kunnen wij u leveren. Van een tweedehands fiets tot een snelle vluchtauto, van vermommingen tot complete bijstandsteams. Uit ethische overwegingen hebben wij in onze leveringsvoorwaarden opgenomen, dat het leveren van slag-, steek-, en vuurwapens niet tot onze dienstverlening behoort. U zult daar begrip voor hebben.

Het cursusprogramma bevat een theoretisch gedeelte, dat wordt gegeven in ons eigen mobiele opleidingsinstituut; mobiel omdat het uiteraard niet de bedoeling is dat onze cursisten bij de autoriteiten bekend worden. Na het afleggen van het theorie examen volgt een volledig custom made programma van praktijksituaties en simulaties. Binnen enkele weken zijn onze cursisten er volledig klaar voor.

En dan breekt uw grote dag aan. Your moment of fame ! Uw overvalt uw bank naar keuze. En dan ontvouwt zich het geheim van onze unieke formule. Er zijn namelijk twee mogelijkheden. U wordt al dan niet met uw buit gepakt. Elke optie is een win-situatie voor u !

Als u niet immers opgepakt wordt, beschikt u over de middelen om elke vorm van verzorging in te kopen die u zelf wenselijk acht. Onze dienstverlening voorziet er in om u zorg op maat te leveren dan wel een private care zorg concept te organiseren in een meer exclusieve omgeving. U zult opgetogen zijn. Uw vrienden en kennissen zullen zich afvragen hoe u dat voor elkaar heeft gekregen. U stijgt in aller achting. Bijkomend voordeel is dat u als alleenstaande oudere plotseling meer dan aantrekkelijk blijkt te zijn geworden voor de andere sexe, veelal uit een andere leeftijdscategorie.

Als u daarentegen opgepakt wordt is er ook niets aan de hand. Er wacht u onmiddellijk een riante toekomst. U wordt door vriendelijke agenten in een riante bolide naar een politiebureau vervoerd, waar u direct koffie wordt aangeboden. U krijgt alle aandacht, terwijl een aantal dames en heren een uiterst vriendelijk gesprek met u voeren. Onze juridische service staat u vanaf het begin tot het eind van het proces bij om er zeker van te zijn dat u levenslang wordt opgeborgen. Opgeborgen in een penitentiaire inrichting waar u prima verzorgd wordt en volledig tot rust komt. Riante kamers, veelal met een prachtig uitzicht. Een uitstekende keuken en prima medische voorzieningen. Conveniërende bezoektijden. U kunt TV kijken, boeken lezen, spelletjes spelen. U kunt gaan studeren. U wordt volledig verzorgd. Zelfs uw AOW en pensioenvoorziening lopen ongewijzigd door. U kinderen zullen u dankbaar zijn dat u toch nog een leuke erfenis bij elkaar heeft weten te sprokkelen. Een aantrekkelijk alternatief voor de sombere vooruitzichten, die u heeft als u opgenomen wordt in een verzorgingstehuis. Ontzorgen optima forma. Ons logo staat voor onze missie: waar zou u zijn als u ons niet had ?

Belt u ons gerust voor een discrete en vertrouwelijke toelichting op ons concept en de mogelijkheden die wij u in uw individuele situatie kunnen bieden. Succes verzekerd !!

Peter Tersteeg


* illustratie Herman Brood

Eenheidsworsten

Onlangs zag ik op een forum voor interim managers een uitgebreide discussie over de vraag “Bent u een doorsnee interim manager of valt u op door uw presentatie?” De heren maakten zich uitgebreid druk of ze nu wel of niet eenheidsworsten zijn. Het is bekend dat je voor een fatsoenlijk zelfbeeld nu eenmaal niet bij jezelf moet zijn: we schatten onszelf namelijk standaard succesvoller, beter en slimmer in dan we in werkelijkheid zijn. Maar wat moet je anders om te voorkomen dat je depressief in de goot komt te liggen. Zelfbedrog is daartoe een nuttig instrument. Want het zal je maar gebeuren dat je je zelf een eenheidsworst vindt.

Voor mij is het echter duidelijk. Ik ben namelijk zelf een eenheidsworst, ook al probeer ik om het niet te zijn door creatieve oplossingen te vinden voor moeilijke problemen.  Ik doe dingen. Meestal gewone dingen, maar soms ook onmogelijke dingen. En dat probeer ik zo goed mogelijk te doen, omdat ik dat leuk vind.

Ooit heb ik besloten van management mijn beroep te maken. Daar heb ik nooit spijt van gehad en ik beleef daar nog steeds veel plezier aan. Plezier in het helpen van mensen, organisaties en goede doelen. Heel gewoon dus.

Als eenheidsworst ben ik ook een Onbekende Nederlander. En ik vind dat helemaal prima. Want als Onbekende Nederlander kun je nog een mening hebben over zaken die een BN’er niet kan hebben. Als ze tenminste al een eigen mening hebben die ergens op slaat. Schitteren in oppervlakkigheid is sommige BN'ers immers bepaald niet vreemd. Maar dit geheel terzijde. Als OBN’er kun je ook allerlei dingen doen die BN’ers – behoudens Gordon & Joling – zich volstrekt niet kunnen permitteren. In je neus peuteren of ongeschoren over straat gaan bijvoorbeeld. Ik zou het er niet voor over hebben om al dat allemaal te moeten opgeven. Ik wil dan ook graag een Onbekende Nederlander blijven. En, dat zal mij best wel lukken.


Een ander fenomeen is de VIP. Zo regelmatig komen er allerlei uitnodigingen waar je als kennelijke VIP voor wordt uitgenodigd. Wat dan de definitie is van een VIP is daarbij volkomen onduidelijk. Laat mij dan ook maar een Onbelangrijke VUP (Very Unimportant Person) zijn. Ook dat bevalt prima en ik kan dan tenminste doen wat ik zelf allemaal leuk vind.
 

Maar wat een onzinnige vraag. Bent u een doorsnee interim manager of valt u op door uw presentatie. Alsof dit tegengestelde keuzemogelijkheden zijn. Be yourself and be that perfectly. Dan komt het vast allemaal goed. Misschien ook nog wel met een doorsnee interim manager die een excellente presentatie heeft. Anyway, veel succes gewenst. Wie u ook denkt te zijn.
 

Uiteindelijk zijn we allemaal eenheidsworsten; alleen al denken dat je het niet bent, bevestigt dat je een eenheidsworst bent.

Peter Tersteeg

Elfje

          Prachtig
          Is zij
          Zo prachtig mooi
          Wil ik haar beleven
          Altijd

De taxpayer

In Amerika vragen politici zich regelmatig af: “wat vindt de taxpayer er van ?” Een mooie leidraad voor het handelen van de overheid. Want per slot van rekening krijgt onze overheid toch haar middelen van de belastingbetaler. Of het nu bedrijven zijn of particulieren, maakt op zich niet uit. Maar ik heb bij overheidsdienaren nog nooit ook maar het geringste besef aangetroffen, dat er zorgvuldig moet worden omgegaan met de middelen en de besteding daarvan. Dat de belastingbetaler eigenlijk de “klant” is of zou moeten zijn, is in het overheidsdenken al helemaal vloeken in de kerk.


Want hoe kun je nu eigenlijk uitleggen dat er bijvoorbeeld kostbare ecoviaducten gebouwd worden om een paar dassen veilig de snelweg te laten oversteken, terwijl er onvoldoende geld is voor de kernwaarden van een geciviliseerde maatschappij: veiligheid, scholing en zorg. Maar ja de overheid hoeft dat niet uit te leggen, want men heeft toch een mandaat van de kiezer. De kiezer die alleen in de verkiezingstijd aandacht krijgt en dan met behulp van slimme marketingtechnieken bestookt wordt om zijn stem te krijgen. Daarna gaan we weer politiek bedrijven en compromissen sluiten. Maar de belastingbetaler wordt nog steeds niet gezien als klant. Jammer; het zou de besluitvorming mijns inziens aanmerkelijk vereenvoudigen.

Als belastingbetaler meen ik recht te hebben op een professionele servicegerichte behandeling van onze  overheid. Maar dat zal wel een illusie blijven. Het orkest zal wel gewoon door spelen.

Peter Tersteeg

Durf te vragen !

Op doorreis in Singapore vanuit Nepal stapte ik op Changi Airport in de metro om even naar het centrum te gaan. Er stond een man voor mij met een button op. Daarop stond te lezen “I can help you to loose weight. Ask me how ?” Gezien mijn eigen gewicht, keek ik de man aan met een blik van “zeg het maar”. Tot mijn verrassing zei hij “goedemorgen, komt u uit Nederland ?” De man was consulent van Herbal Life en woonde zelf in Nederland. Het was een aardig gesprek, zo maar in de metro van Singapore op een maandagmorgen in september. Ik kreeg zijn kaartje en daar bleef het verder bij.
 

Toch bleef ik aan zijn button denken. Niet zozeer vanwege de boodschap over het afvallen, waar ik zelf al jaren naar streef. Ik was gefascineerd door de gedachte wat je allemaal met zo’n button als communicatiemedium kunt doen. Stel je voor dat ik in Nederland, keurig gekleed in donker business suite, met een button zou rondlopen die, uit hoofde van mijn beroep, de tekst zou hebben “ik kan uw bedrijf helpen, vraagt u maar hoe ?”. Wat zou er dan gebeuren ? Ik zie de reacties al voor me. Alleen die zijn waarschijnlijk al de moeite waard om een boek over te schrijven.
 

Durf te vragen maakt het ons allemaal wel gemakkelijker. Er gewoon voor uitkomen wat je eigenlijk zou willen. Het is helaas not done. Je omgeving voelt zich ongemakkelijk; immers veelal kunnen ze aan je vraag niet voldoen. Kijk maar eens naar het arsenaal aan excuses die  op je afkomen. Slechts een enkeling kan iets en wil dat ook voor je doen.
 

Een leuk experiment, maar ik denk niet dat het er van gaat komen als ik weer terug ben in Nederland. Ik durf het namelijk niet. Maar de gedachte blijft interessant. En daar laten we het dan maar even bij.

Peter Tersteeg

Vandaag heb ik een wens

Vandaag heb ik een wens. Vandaag ben ik jarig. vandaag heb ik een wens. Al eerder had ik mij er al eens boos om gemaakt, maar het verdwijnt naar de achtergrond. Het leven gaat door, heet het. En de druppel en de gloeiende plaat. Allemaal excuses om iets niet te doen. Tot ik gisteren weer eens zo’n reportage zag over de meisjes die in India en Nepal sexueel misbruikt en uitgebuit worden. Afschuwelijke beelden, hokjes waar meisjes als konijnen weggestopt zijn. Waar sperma van de muren loopt. Waar gruwelijkheden uitgevreten worden die een normaal mens niet kan verzinnen. Zaken waar wij rechtstreeks over horen praten. In India, in Nepal.

Misschien raakte het mij zo omdat wij daadwerkelijk voorkomen hebben dat  onze twee Nepalese meisjes die nu  - min of meer toevallig – bij ons wonen, in zo’n horrorwereld terecht gekomen zouden zijn als hun moeder niet zo verstandig geweest was om bescherming voor ze te zoeken. 

Het maakt me kwaad, misselijk en verdrietig. Omdat dit allemaal gebeurt. En, omdat ik weet dat ik er eigenlijk niet zo veel aan kan doen. Maar dan vraag ik mij af, waarom spijkeren we de regeringen van India en Nepal niet aan de schandpaal ? Waarom eisen we geen politioneel of militair optreden. Waarom vinden wij dit allemaal goed ?  Waarom geven wij ontwikkelingshulp zodat onze Minister met de groots mogelijke egards geld mag komen brengen aan regeringen die voor dergelijke praktijken verantwoordelijk gesteld moeten worden. Waarom geen tribunaal wegens gruweldaden jegens de menselijkheid. En, maar dan iets minder fel, waarom halen we nog steeds geld op voor naaiklasjes voor moeders in Nepal en India. Ik betwijfel of het inzamelen van geld wel de manier is om dit probleem aan te pakken en op te lossen. Stuur er wat mij betreft een eenheid mariniers heen, ook al zit er geen olie. Maar doe iets. Redt deze meisjes met hun lege ogen en misbruikte lichaampjes.

Wij doen op onze manier ook ons best, maar als je dit ziet doen we het toch niet helemaal goed. Misschien moet de discussie op gang komen: ontwikkelingshulp  of militair ingrijpen. Ik weet het niet, maar misschien is er wel iemand die mij kan zeggen wat ik wel kan doen.

Peter Tersteeg

De helaasheid der dingen.

Onlangs zag ik een vacature voor een medewerker “hondenpoepbeleid” voor een gemeente in het noorden van Zuid-Holland. Ik weet niet welke gemeente het is, maar het is toch te treurig voor woorden dat een gemeente het nodig vindt een dergelijke functionaris aan te stellen. En dat in een tijd dat historische bezuinigingen noodzakelijk zijn. Als ik dat dan zo lees, dan vraag ik me toch wel het een en ander af. Zijn ze daar in die gemeente helemaal van God los ?  Wat voor college van B&W zit daar ? Is er dan helemaal geen toezicht vanuit een hogere instantie of zijn ze daar ook gestoord ? Wat zou onze in verkiezingstijd veel aangehaalde uitkeringsgerechtigde alleenstaande moeder er van vinden ? En als een dergelijk beleid nu zo nodig is, waarom kun je dan een collega gemeente niet gewoon vragen of zij misschien als een hondenpoepbeleid ontwikkeld hebben en of je dat dan misschien zou mogen hebben. Betaal er voor mijn part een licentievergoeding voor, maar hou op met dit soort onzin. We hebben toch wel andere prioriteiten in onze samenleving.

En dan nog de andere kant van het verhaal. Je zult maar zo'n functie hebben. Ik zie de beoordelingsgesprekken al voor me. En als je dan die functie goed vervult hebt, wat is dan je volgende carrièrestap. Krijg je bij zo'n functie ook therapeutische begeleiding, want je kunt toch niet met droge ogen op een verjaardagspartijtje vertellen dat je medewerker "hondenpoepbeleid" bent. En als je daar dan over in de lach schiet, heb je dan in ambtenaar in functie beledigd in zijn levensvreugde.
 
Helaas is het de helaasheid der dingen dat dergelijke zaken gewoon gebeuren in de spelonken van de (gemeentelijke) overheid. De overheid staat voor de opgave om miljarden te bezuinigen. En dan dit. Misschien snap ik het zelf wel niet. Ook dat is niet uitgesloten.


Peter Tersteeg

Olala

Welcome to my dream. Olala !

Als gekieteld tot in haar merg genoot zij, met fraai geveinsde verrukking, van de fantasie van smaken die ik haar bereid had. Mon menu surprise; een speciaal voor haar samengesteld, tongstrelend triootje van gemalen schaamluizen, in eigen lichaamsvet gebakken roerei en trans-sexuele garnalen. Op geraffineerde wijze gecombineerd met een bedje van ottolieten van de zeeraaf. Oh lala, mompelde zij zachtjes voor zich heen, terwijl haar zachte lippen bezit namen van de flamouche au poire. Zo ingetogen sensueel genoot zij van het heimweevoedsel, dat mijn hart spontaan de calorieënblues begon te zingen. Ik keek in de onpeilbare diepte van haar prachtige ogen. Prompt werd ik verliefd op haar.  Haar volmaakte schoonheid. C'est l'amour; toujours l'amour. De hongerwinter van Berlijn werd uit mijn hart verdreven. Van buiten hard als beton, inwendig vol ragfijn zielenleven, kon ik geen weerstand bieden aan haar alom tegenwoordige aanwezigheid in mijn gedachten. O schat van mij; zelfs je schaduw kan mij verblinden. The unbearable brightness of her being. Te mooi om waar te zijn. D'onderonsjes;  in één woord: fantastig. Wat een gelukkeling ben ik toch. 

In gedachten fluisterde ik zielsverrukkelijk teder, vol maatgevoel, tot haar: "yours truly."  Yours truly, dat zo heerlijk klinkt  als "uw troetelaer", hoewel het dat toch niet schijnt te betekenen. Maar dit geheel terzijde. Hoe dan ook, "yours truly" geeft dat verfijnde kraakloze smaakgevoel dat zo kararkteristiek passend voelt bij olala.
Mijn liefste lief kan tot het diepste van mijn wezen doordringen door mij alleen maar  met haar prachtig stralende ogen en liefdevolle blik aan te kijken. Een groots  genoegen om te mogen aanschouwen dat mijn lief volop geniet van mijn eenvoudige doch voedzame nagerecht: energiebesparende havermout, cake met eigengemaakte tabaksfluim, zacht verzuurde pulp en een eenvoudige moorkopf van chocolala. Een bodemloze belofte.

Na nog een haastige racistische zoen, aan het einde van mijn gelukzalige fantasie, ga ik nog even het gebak uitlaten. Het braaksel moet ook op ! 
Olala, de zielsverrukking die in mij opborrelt door haar  liefdevolle betutteling volgens de laatste inzichten. Zelfs de naam van mijn vermoedelijke maîtresse is onzeglijk mooi. Zalig zijn de eenvoudigen van geest.   

Leef je droom en het komt allemaal goed; ook voor de afgewezen koffieklanten onder ons. En voor die spekvette vriend, wiens naam niet genoemd kan worden. 

Elke dag vier ik mijn Groote Liefde voor haar.  Het leven is prachtig; wellicht word ik tachtig. Met allure. Een feeërieke  gedachte. Olala, ma chérie.




Peter Tersteeg

Je snapt het pas als je het door hebt

Mijn generaal is een generaal in vol ornaat met heel veel onderscheidingen ter linker zijde van zijn uniform. De tegenhangers aan de rechterkant zijn niet herkenbaar op het uniform. Dat is immers niet gebruikelijk. Het uniform geeft aan in welke wereld hij functioneert en het maakt hem ook herkenbaar in die wereld.

Mijn generaal is een troepengeneraal, die samen met zijn mannen ten strijde trekt en zich zeer nauw met hen verbonden voelt. Ook al moeten er soms mannen sneuvelen. Mijn generaal is streng, maar rechtvaardig. Mijn generaal is ook wel ijdel, hoewel mijn generaal zich terdege realiseert, dat zijn succes afhankelijk is van het functioneren van zijn troepen. Mijn generaal is uiteindelijk verantwoordelijk voor zijn troepen en mijn generaal neemt die verantwoordelijkheid ook.

Nadat men over de eerste angst heen is, die mijn generaal in vol ornaat uitstraalt, blijkt mijn generaal - tot ieders verbazing - over een hoge mate van medemenselijkheid te beschikken. Mijn generaal schrikt er niet voor terug om zijn mannen het bevel te geven “voorwaarts mannen, wij moeten terug”. Mijn generaal waakt ook over zijn mannen en is daardoor zeer lastig naar zijn superieuren. Maar mijn generaal gaat heel gericht op zijn doel af, wint veldslagen en uiteindelijk ook de oorlog. Mijn generaal is de held. Daar leeft mijn generaal van en voor. Maar dan. Dan is de oorlog ineens over. En mag mijn generaal nog een beetje meedoen aan vredesmissies of zijn memoires schrijven. Althans, zo voelt mijn generaal dat.

Ook mijn generaal belandt uiteindelijk in de fase, dat hij zijn uniform moet gaan uittrekken. Daar heeft hij heel veel moeite mee, want hij zou best nog wel een paar veldslagen of een grote “oorlog” willen.  Mijn generaal heeft er moeite mee om na zijn geslaagde carrière de overgang te maken van macht van zijn uniform naar invloed van zijn persoon. Immers de macht van mijn generaal was verbonden aan zijn uniform; zijn uniform vol onderscheidingen. En dan moet mijn generaal (b.d.), zonder uniform, zien te overleven in een vreemde wereld. Een wereld die niet snapt wat al die lintjes betekenen, die mijn generaal op zijn uniform mocht spelden.
 

En dan begint mijn generaal een beetje te snappen, dat er ook een wereld is waar invulling aan gegeven kan worden zonder uniform. Een wereld waarin de macht van zijn uniform niet belangrijk is. Ook dan blijkt er als vanzelf alles om hem heen te gebeuren. Zaken die het leven zin geven, naast alle militaire successen die mijn generaal ooit behaald heeft in een andere wereld. Opeens ervaart mijn generaal weer respect. Niet om “wat hij heeft” maar om “wie hij is”. Het is voor iedereen nog wel duidelijk, dat mijn generaal ergens nog een uniform heeft hangen, maar daar lijkt het toch niet meer zo om te gaan. Het heeft meer met de personality van mijn generaal te maken. Die personality die hem ooit ook tot generaal gebracht heeft. De personality die mijn generaal ook nu verder zal brengen; zonder uniform. Be yourself and be that perfectly.

Cruijff zegt daarover: “je snapt het pas als je het door hebt”. Hij wordt ook gerespecteerd  nadat hij zijn uniform heeft uitgetrokken. Cruijff heeft gelijk; maar eerlijk gezegd, snap ik het nog niet helemaal. 

Peter Tersteeg

Driving Brains & File Coaching

Het wordt met de dag erger. Die vreselijke files. Een absolute ramp en een zinloze verspilling van tijd. Alsof het allemaal niets kost. En dan nog het gadver gevoel als je in alle vroegte moet vertrekken om naar je werk of een afspraak te gaan. Je kunt bijna niets meer plannen: je bent of te laat of veel te vroeg. Vreselijk allemaal toch. Als je dat dan allemaal zo eens aan ziet dan zou daar toch een oplossing voor moeten zijn. Een oplossing niet in het aanleggen van nog meer asfalt, maar gewoon creatief met je tijd omgaan. Je tijd aangenaam en nuttig besteden.

Zo denk ik wel eens dat het handig zou zijn om Driving Brains op te zetten: een service om (top)managers naar hun werk of afspraak te rijden. Het zou mooi zijn als dat in een prachtig glimmende Bentley zou kunnen, maar gezien de kredietcrisis mag je niet verwachten dat een bank een dergelijk initiatief wil financieren. Ik zou het voorlopig dan even moeten doen met mijn eenvoudige Mercedes. Het idee is om als we dan we dan zo in de auto zitten - waarschijnlijk in zo’n onterechte file - we uw tijd nuttig dan nuttig kunnen invullen door bijvoorbeeld de strategie van uw onderneming te bespreken en wij u advies kunnen geven. Over management. Iemand die U met raad en daad terzijde kan staan.

Een vorm van filecoaching: een aardig idee toch. Van A naar Beter. Van hier naar wow ! Management advies op een creatieve manier. Over crisis, groei, consolidatie. Over oplossingen. Resultaatgericht de file in; met een blik op de weg. De blik op uw weg kan zo maar veranderen door de gesprekken die wij voeren. It is lonely at the top, en vertrouwelijke zaken zijn veelal intern moeilijk bespreekbaar. Ook daar biedt file coaching de oplossing voor. Vertrouwelijke en inspirerende gesprekken met iemand die zijn sporen in het bedrijfsleven verdiend heeft. Iemand die het gewoon leuk vind om anderen op een creatieve manier als mentor bij te staan bij de alledaagse beslommeringen die bij het managen van een onderneming horen. 

En wat dacht u van Flying Brains: wij gaan met u mee op zakenreis en helpen u met de contacten en contracten voor uw buitenlandse opdrachtgevers. Wij hebben iets met China en kunnen ons daardoor wellicht heel nuttig voor u maken. Het is allemaal bespreekbaar. Zelfs in het Chinees ! En dan hebben we nog Brains for Rent in de aanbieding: executive interim management om uw onderneming op tijdelijke basis bij te staan bij alle zaken die aan de orde komen bij crisis, groei, of consolidatie van een organisatie. Herpositionering, rendementsherstel, reorganisaties en start-ups. Allemaal leuk om te doen. 

Maar, er is meer. Braindonaties: kennis en ervaring (gratis) beschikbaar stellen aan goede doelen. Zoals we dat doen voor de Stichting Noble House Nepal (http://www.engely.eu).

Mocht u meer over het idee van Driving Brains willen weten ? We hebben maar eens een website gemaakt: www.driving-brains.nl  

Wij zijn er klaar voor ! U ook ?

Peter Tersteeg


 

De Nepalese palmreader

Een tijdje geleden was ik op bezoek bij de School of Management van de Universiteit van Kathmandu. Gezien mijn achtergrond wilde men eens met mij praten of ik belangstelling had om “managementles" te geven aan de studenten. Verheugend initiatief en ik voelde mij vereerd. Maar als je dan in het academische walhalla van het Nepalees management aankomt, dan wordt ook direct duidelijk dat het geven van managementles toch wel iets is als een doofstomme uitleggen hoe mooi een pianoconcert van Beethoven is. 



Toen ik aankwam zag ik een paar figuren, die snurkend op hun bureaustoel zaten. Kennelijk acceptabel gedrag, maar ik weet echt niet in welke management theorie zoiets past. Maar misschien heeft men in Nepal op deze manier een oplossing gevonden voor de werkdruk waar wij toch zo’n last van hebben als we eens een keer iets moeten doen. Vervolgens komt er een figuur die je naam in een heel groot boek schrijft en je vervolgens zo’n afschuwelijk koe-herkenningssysteem om je nek hangt: een heel grote kaart waarop met heel grote letters “visitor” staat. Alsof niet duidelijk zou zijn dat ik een bezoeker ben. Maar misschien hebben ze dat geleerd uit Amerikaanse management literatuur. Ik steek zo’n kaart maar in mijn zak. Dat vind ik gepaster. Ik vraag mij overigens af of de vroegere Koning of de huidige premier van Nepal ook zo’n koeherkenningssysteem om hun nek krijgen als ze langs komen. Mijn eerste les in management zou de vraag zijn: waarom zijn jullie hier en wat draag je bij. Maar ik geloof niet dat ik aan die eerste les toe kom, want ik hou me toch liever bezig met zaken die nuttiger zijn. Zoals bijvoorbeeld ons project voor de kansloze kinderen van Nepal. Maar dit geheel terzijde.



Een paar dagen later werd ik door een paar ondernemende Nepalezen uitgenodigd voor een lunch. Op mijn kosten uiteraard. Deze Nepalezen hadden bedacht dat het goed zou zijn om politiefunctionarissen en parlementsleden iets bij te brengen over crisismanagement. Ze hadden daar een symposium over gehouden waar de gebruikelijke professionele zaalvulling bij aanwezig was. Die uiterst leergierige zaalvulling zou zeker terugkomen als er zo’n cursus (met buffet) zou komen. Duidelijk dus dat er een geweldige markt is voor dergelijke activiteiten. Volgens mijn gastheren zouden de kosten worden gedragen door de United Nations. Enige probleem was nog even dat zij voor de opstartfase nog wat financiering mee moesten brengen. Maar dat zou voor mij toch geen probleem moeten zijn gezien de geweldige opportunities die zij mij boden. Toch. 



Met alle respect, maar het lijkt mij dat crisismanagement voor Nepalezen eigenlijk parels voor de zwijnen is. Want als je ziet hoe bijvoorbeeld een verkeersagent het verkeer volledig in het honderd laat lopen en er werkelijk helemaal niets effectief en efficiënt georganiseerd is, dan moet je toch wel heel veel roeping hebben om te geloven dat een calamiteit wel goed aangepakt zou kunnen worden. 

Maar ik had geluk. Ik was namelijk een paar dagen daarvoor bij een horoscopist geweest. Niet dat ik daar nu echt in geloof, maar in verleden had hij toch een aantal opmerkelijke uitspraken gedaan. Tijdens mijn laatste bezoek was hij er via mijn horoscoop achter gekomen, dat iedereen altijd beter van mij werd en dat het mij zelf nooit iets opleverde. Daar zit wel een kern van waarheid in, maar het was voor mij ook een prachtig excuus. Want als een horoscopist iets zegt dan is dat zonder meer waar.  De seminar heren vonden het wel jammer dat zij nu niet beter van mij konden worden, maar ze hadden er ook begrip voor dat het voor mij niet handig zou zijn om dat te doen als ik er zelf niet beter van werd. Dat is immers hun eigen filosofie. Kortom, ik had dankzij de horiscopist dus gelukkig een goed argument. Ik heb het verder maar zo gelaten en ga me maar weer met andere dingen bezighouden, waar ik misschien dan ook wel niet beter van word, maar wat in ieder geval de moeite waard is voor kansarme kinderen.



Weer een paar dagen later was ik aanwezigheid bij de presentatie over een boek over positive thinking. De professionele zaalvulling was wederom in volle getale aanwezig. Er was immers weer een uitgebreid buffet. Er zaten acht prominenten achter een grote tafel en elk der prominenten hield een lang en uitgebreid verhaal over de geweldige verdiensten van de schrijver en de betekenis van zijn nieuwe boek voor de jeugd van Nepal. Allemaal heel vriendelijk. Jammer dat alle toespraken in het Nepalees waren, maar uit de lichaamstaal en een enkele engels kreet kon ik toch nog veel opmaken. En als je dat dan allemaal zo zit aan te kijken zie je pas hoe ver wij eigenlijk zijn met onze eigen ontwikkeling. En dan begrijp je ook waarom Nepal niet verder komt. Een volslagen gebrek aan initiatief en daadkracht dragen daar dan nog aan bij. 

Ik denk overigens wel dat men in Nepal uitstekend in staat zou zijn om de cursus: "how to make things complicated for other people" (met buffet) te organiseren. Op dat terrein heeft Nepal vele deskundigen. 



Omdat ik er volgens mijn horoscopist toch niet beter van word, beperk ik mij er voorlopig maar toe om mijn vrouw te helpen met haar project Noble House: het bieden van een stukje toekomst aan kansarme Nepalese kinderen. (zie www.engely.nl) En dat doe ik graag !! En hier heeft de horoscopist dan bepaald ongelijk: ik word er wel degelijk beter van. Zij het niet financieel, maar dat heb ik er graag voor over. 



Peter Tersteeg

Academische reizen

Het was weer volop genieten van de achterpagina van NRC. Eerst de onvolprezen column van Youp. Helemaal geweldig. Maar op diezelfde pagina een toppunt van onnozelheid volgens de definities van meneer Youp. Hij zou eens moeten weten dat zijn geesteskind met enige regelmaat geplaatst wordt boven een sneue advertentie van “Academische Reizen”. Een advertentie met als ondertitel “reizen in goed gezelschap”. Het lijkt wel een dating site, hoewel ik daar als zodanig niets tegen heb. De onnozelheid en arrogantie ten top. Voorts pretendeert men reizen op hoog niveau. Wat “niveau” te maken heeft met “reizen in goed gezelschap” is mij niet duidelijk, maar volgens de kennelijke academicussen van Academische Reizen is er een causaal verband. Voor de niet-academici onder ons: een oorzakelijk verband. Mij ontgaat dat verband.

Gelukkig of helaas – whatever you like - zijn de smaakmakers van Academische Reizen net nog niet zo ver gegaan om de reizen exclusief voor academici aan te prijzen. Immers dat zou wellicht ook tot een shockschadeclaim van zich gediscrimineerd voelende niet-academici kunnen leiden. Mij leidt het tot de conclusie dat het zogenaamde goede academische gezelschap dus niet gegarandeerd is. Als we het dan toch over schadeclaims hebben: zou dit onder de productaansprakelijkheid vallen ?


Bijna met schaamrood op de kaken, moet ik bekennen dat ik een heuse academicus ben. Althans, ik heb in de vorige eeuw aan een Universiteit gestudeerd en aldaar een academische titel verworven. Gelukkig heb ik het voorrecht om regelmatig in goed gezelschap te verkeren. En dat goede gezelschap zijn mensen met belangstelling voor hun medemens. Ongeacht rang of stand. Ik geloof dan ook niet, dat het voor mij echt geslaagd zou zijn om aansluiting te zoeken bij een groep academicussen die voor € 2.885 oudejaarsavond in New York gaat doorbrengen. Ik geef toch de voorkeur aan mijn eigen “goede” gezelschap.




Peter Tersteeg

Bedriegenden, bedrogenen en de kunst van het bezuinigen.

Op een onbewaakt moment verbaas ik mij zo heel stilletjes wel eens over de gang van zaken bij de Overheid: het Rijk van de bedriegenden die heersen over de bedrogenen. De bedriegenden die zich manifesteren als de verborgen graaiers en de bedrogenen die het niet in de gaten hebben. Daar dacht ik aan toen ik vandaag in de trein zat en zo eens naar buiten keek en om mij heel allerlei riante (semi-) over- heidsgebouwen zag staan. Toen schoot mij de gedachte te binnen over een heel andere categorie graaiers. Graaiers waar niemand zich druk om lijkt te maken. Bedriegenden die als ambtenaar huizen in riante kantoren, waar op niets bezuinigd wordt.

In het bedrijfsleven is dat toch wel anders. Daar moet hard gewerkt worden. Daar moet het eerst verdiend worden. Bij de bedriegenden gaat dat anders. Daar zijn geen bonussen, maar wel (immateriële) rechten. Oneindig veel. En in die wereld is belangrijk dat de ambtenaren vooral maar ontstresst bezig kunnen zijn met het naleven van de vele onzinnige regeltjes. Er wordt goud besteed aan het naleven van onzin. De regelzucht die onbegrensd lijkt. Ambtenaren die komen controleren of je een hond hebt, ambtenaren die bepalen of je wel of niet vanuit je eigen huis mag trouwen, ambtenaren die er op toezien of je een boom in je eigen tuin wel of niet mag kappen, ambtenaren die bepalen hoe het kippenhok er uit moet zien, ambtenaren die bepalen of je je gordel om hebt, ambtenaren die bepalen waar (te hoge) verkeersdrempels of onzinnige rotondes aangelegd worden. Ambtenaren die heel Nederland volzetten met ge- en verbodsborden. Ik heb het idee dat er meer borden langs de weg staan dan dat wij inwoners hebben. Ambtenaren die per definitie een goed pensioen hebben en niet ontslagen worden. Maar wat geeft het. Ambtenaren worden niet op resultaat afgerekend en ambtenaren hebben geen enkel belang bij “excellent presteren”. En de belastingbetalers - de bedrogenen - betalen dit allemaal. En je hoort ze niet. Merkwaardig toch.

Er moet bezuinigd worden. Daar zijn we het over eens. Helaas worden de bezuinigingen uitgevoerd onder verantwoordelijkheid van bestuurders die nooit enige profit verantwoordelijkheid hebben gedragen. Voor het overige zullen zij ongetwijfeld uiterst capabel zijn. Maar ik twijfel aan hun deskundigheid op het terrein van de kunst van het bezuinigen. Wij gedogen dit allemaal. En het zal er naar mijn verachting niet van komen dat ambtenaren hun theezakje moeten delen met een collega. Ik stel voor dat we dat dan voorlopig ook nog maar even gedogen.

Laat mijn boodschap helder zijn: zero base budgettering zou een uitkomst zijn voor de overheid. Bezin je op je kerntaken en bepaal wat echt nodig is. Vast geen verkeersbod of een verdwaalde rotonde. En doe wat je moet doen heel goed en heel efficiënt. Bijkomend voordeel zal ongetwijfeld ook zijn dat er minder kostbare fouten gemaakt worden. De voorbeelden liggen voor het oprapen. Er kan meer gedaan worden voor minder geld. Dat is pas echt besparen. Maar dat is dan ook een kunst.

Peter Tersteeg